 |
 |
 ΒΑΣΩ ΜΕΡΚΟΥ ««Ευχαριστώ τον Θεό που επέλεξε να ζήσω με την αναπηρία μου, γιατί μέσα από αυτήν είδα με άλλη ματιά τη ζωή. Έχω να πω και να δώσω κάτι παραπάνω στους ανθρώπους που δεν εκτιμούν τι δώρο είναι να ζεις». Η Βάσω μεγάλωσε μακριά από την οικογένειά της, που ζούσε στο Αγρίνιο, αφού μέχρι τα 9 της βρισκόταν στην Αθήνα προκειμένου να υποβληθεί σε μια σειρά ορθοπαιδικών επεμβάσεων. Μέχρι τα 14 της έζησε στην Πάτρα, όπου πήγε σχολείο κατευθείαν στην έκτη δημοτικού «ως κατ' οίκον διδαχθείσα». Η γνώση ήταν μονόδρομος γι' αυτήν κι έτσι βρέθηκε στην Αθήνα για να τελειώσει το σχολείο. Παράλληλα, αν και ο αθλητισμός δεν την κέρδισε τελικά, συμμετείχε σε πανελλήνια πρωταθλήματα στίβου κατακτώντας χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια. Στη συνέχεια αποφοίτησε με άριστα από σχολή χειριστών Η/Υ, κερδίζοντας μάλιστα και μία υποτροφία για πρακτική εξάσκηση στα Βασιλικά Ταχυδρομεία του Λονδίνου, ενώ εδώ και 14 χρόνια εργάζεται σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία. Η Βάσω είναι μια σύγχρονη ανεξάρτητη γυναίκα. Έχει μια υπεύθυνη θέση, δικό της σπίτι και αυτοκίνητο, πολλά ενδιαφέροντα και αγαπημένους ανθρώπους για να μοιραστεί τη ζωή της. «Η αναπηρία δεν απαγορεύει σε κανέναν να έχει όνειρα, φιλοδοξίες και μια κανονική ζωή όπως όλοι. Η ψυχή είναι αυτό που μετράει και όχι το σώμα, που απλώς τυχαίνει να την φιλοξενεί». Η Βάσω πιστεύει ότι η ζωή έχει νόημα μόνο αν η σκέψη σου δεν περιστρέφεται πάντα και μόνο γύρω από το «εγώ» σου, κάτι που εξάλλου αποδεικνύει έμπρακτα. Εδώ και χρόνια είναι μέλος του Πανελλαδικού Συνδέσμου Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων, μέσω του οποίου της δόθηκε η δυνατότητα να ασχοληθεί με το χορό αλλά, κυρίως, με το θέατρο, συμμετέχοντας σε παραστάσεις στην Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, με πιο πρόσφατη το έργο «Σαν να λέμε Ταρτούφος» του Μολιέρου. Επίσης περνάει αρκετές ώρες γράφοντας και ζωγραφίζοντας, ενώ παράλληλα είναι ταμίας στην εθελοντική πρωτοβουλία «Συμβάλλω» του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας και μέλος του Φιλοζωικού Συλλόγου της περιοχής. Η Βάσω ποτέ δεν είδε την αναπηρία ως εμπόδιο και ποτέ δεν ένιωσε «λίγη» για τη ζωή, και αυτό φαίνεται σε κάθε της κίνηση και αποτελεί το σπουδαιότερο κατόρθωμά της.
|
