 |
 |
 ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΟΣΟΥΛΑΣ «Δεν πίστεψα ποτέ ότι δεν θα ξαναπερπατήσω. Ούτε μία στιγμή. Πάντα ήμουν αισιόδοξος. Γι’ αυτό και δεν θεωρώ ότι έχω κάνει κάτι σπουδαίο. Κατάφερα ό,τι μπορεί να καταφέρει οποιοσδήποτε». H ιστορία του Βασίλη Δοσούλα ξεκίνησε στις 12 Αυγούστου του 1994, όταν σε ηλικία 10 χρόνων είχε πάει για ψάρεμα με τον πατέρα του στο Τολό. Ένα «ιπτάμενο δελφίνι» έπεσε πάνω στη βάρκα τους και σε μία στιγμή ο Βασίλης έχασε τα δύο του πόδια και το δεξί του χέρι. Οι γιατροί κατάφεραν να συγκολλήσουν το χέρι του, όχι όμως και τα πόδια, τα οποία τελικά αντικαταστάθηκαν από πρόσθετα μέλη. Ο Βασίλης σήμερα είναι 25 χρόνων και ετοιμάζεται να πάρει το πτυχίο του από τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών για να κάνει μεταπτυχιακό στη μεγάλη του αγάπη, την Αρχιτεκτονική. Η καθημερινότητά του δεν διαφέρει στο ελάχιστο από αυτήν ενός 25χρονου που στέκεται στα φυσικά του πόδια. Περπατάει, τρέχει, οδηγεί, βγαίνει με τους φίλους του, φωνάζει στο γήπεδο, ταξιδεύει, ξενυχτάει. «Απ' όλα κάνω», λέει και δεν σταματάει να γελάει. Όταν μάλιστα πρωτοέβαλε τα τεχνητά μέλη, ήταν τόσο ψύχραιμος που αστειευόταν συνεχώς για τα καινούργια του πόδια, τα οποία συχνά φορούσε ακάλυπτα, με αποτέλεσμα να φαίνονται οι μηχανισμοί τρομάζοντας ορισμένους στη θέα τους. Ο ίδιος δεν τρόμαξε ποτέ, αν και καταλαβαίνει ότι δεν είναι εύκολο για όλους να αντιμετωπίσουν το διαφορετικό. Όπως και ποτέ δεν έχασε την αισιοδοξία του. «Δεν πίστεψα ποτέ ότι δεν θα ξαναπερπατήσω. Ούτε μία στιγμή. Πάντα ήμουν αισιόδοξος. Γι' αυτό και δεν θεωρώ ότι έχω κάνει κάτι σπουδαίο. Κατάφερα ό,τι μπορεί να καταφέρει οποιοσδήποτε». Αυτό είναι και το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει σε όλους όσοι βρίσκονται σε παρόμοια θέση με αυτόν. Ότι οι δυνατότητες του καθένα από εμάς είναι μεγαλύτερες από αυτό που φανταζόμαστε. Ότι δεν είναι αδύνατο να ξαναπερπατήσουν. Αδύνατο είναι μόνο το να μην ξανασταθούν στα δικά τους πόδια. Γι' αυτό και κάθε φορά που ο Βασίλης μαθαίνει ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια για να δεχτεί αυτό που του έχει συμβεί είναι εκεί, μοιράζεται τους φόβους του και αναγεννά τις ελπίδες του, θυμίζοντας σε όλους ότι η στέρηση των μελών δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση και στέρηση της ζωής.
|
