Ο Νίκος Τσατσακλάς γεννήθηκε με λιγότερο από το 1/20 της όρασής του. Στα 15 του, οικότροφος ακόμα στη Σχολή Τυφλών στην Αθήνα και μακριά από την οικογένειά του που κατοικούσε στην Κω, αρνείται να υπογράψει την αίτηση χορήγησης αναπηρικής σύνταξης εφ' όρου ζωής από τον ΟΓΑ -παρότι τη δικαιούνταν- γιατί, για να του χορηγηθεί, θα έπρεπε να δηλώσει ανίκανος για εργασία, χαρακτηριστικό που εκείνος δεν απέδιδε στον εαυτό του. Στα 17 του φεύγει από τη σχολή με μόνο εφόδιο το λευκό μπαστούνι, σήμα κατατεθέν των ανθρώπων με τύφλωση. Το πείσμα και η περηφάνια του όμως δεν τον άφησαν να καταθέσει τα «όπλα». Τελείωσε το νυχτερινό Λύκειο και σπούδασε στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής δουλεύοντας παράλληλα όλον αυτό τον καιρό ως τηλεφωνητής στα ΕΛΤΑ. Παντρεύτηκε μια εξίσου δυναμική γυναίκα, επίσης με προβλήματα όρασης, και απέκτησε δύο υγιέστατα παιδιά και ένα εγγόνι. Στα ΕΛΤΑ ξεκίνησε να ασχολείται με τη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, ενασχόληση που δεν εγκατέλειψε ούτε μετά τη συνταξιοδότησή του το 1991.
Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή του το 1995 και έγινε η δεύτερη μεγάλη του αγάπη μετά την οικογένειά του. «Μετά τη σύνταξη έπεσα σχεδόν σε κατάθλιψη. Είχα μάθει να είμαι δραστήριος. Πώς να σταματούσα τώρα; Ο αθλητισμός με έσωσε». Μέχρι τότε ο Νίκος Τσατσακλάς δεν είχε αθληθεί ποτέ, τουλάχιστον συστηματικά. Ούτε είχε σκεφτεί ότι θα μπορούσε αφού, εκτός από τη σχεδόν ανύπαρκτη όρασή του, σε ηλικία μόλις 34 ετών παθαίνει έμφραγμα, που τον κρατά οκτώ μέρες στην Εντατική. «Την πρώτη φορά που μπήκα στο γήπεδο δεν μπορούσα να τρέξω ούτε 200 μέτρα. Τώρα τρέχω δύο μαραθώνιους το χρόνο». Μέχρι τώρα έχει τρέξει 14 μαραθώνιους, ενώ έχει κατακτήσει τέσσερις πρωτιές σε πανελλήνια πρωταθλήματα των 5 και 10 χιλιομέτρων. Το μεγάλο του καμάρι όμως είναι η συμμετοχή του στην Παραολυμπιάδα της Αθήνας, στην οποία κατέλαβε την 11η θέση ανάμεσα σε 17 συμμετέχοντες, ενώ ήρθε πρώτος ανάμεσα στους τρεις έλληνες συναθλητές του. «Δύο πράγματα δεν θα ξεχάσω από τότε: την υποστήριξη του προπονητή μου Παναγιώτη Κυπριανού, των συνοδών μου Γιώργου Καραθανάση και Αντώνη Νικολαΐδη και τις φωνές των γιων μου όταν τερμάτιζα. Τώρα έχω βάλει σκοπό τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012».