 |
 |
 ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΑΔΟΝΙΚΟΛΑΚΗ«Έχω την ευκαιρία να μάθω στα μικρά παιδιά να μην φοβούνται την ασθένεια και να τους δώσω δύναμη να την αντιμετωπίσουν είτε συμβαίνει στα ίδια είτε σε κάποιον δικό τους άνθρωπο».
Η Φωτεινή την πρώτη φορά που στάθηκε απέναντι στον καρκίνο αποφάσισε να γίνει νηπιαγωγός για να οπλίσει και άλλα παιδιά με θάρρος και αγάπη για τη ζωή. Και τα κατάφερε αφού, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ορκίστηκε και παρέλαβε το πτυχίο της ως αριστούχος του Τμήματός της. «Θυμάμαι μία φορά στο νηπιαγωγείο που έκανα πρακτική ένα παιδί έκλαιγε γιατί η μητέρα του είχε καρκίνο και απ' όλους διάλεξε εμένα για να το πει, χωρίς φυσικά να γνωρίζει ότι κι εγώ είχα προσβληθεί από τη νόσο. Το θεώρησα σημάδι, μια ευκαιρία για να μάθω στα μικρά παιδιά να μην φοβούνται την ασθένεια και να τους δώσω δύναμη να την αντιμετωπίσουν είτε συμβαίνει στα ίδια είτε σε κάποιον δικό τους άνθρωπο». Η Φωτεινή όμως κατάφερε πολύ περισσότερα. Μετά την απώλεια του ποδιού της στράφηκε στον αθλητισμό, και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, αφού κατάφερε να κερδίσει 5 χρυσά, 3 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο σε πανελλήνιους και διεθνείς αγώνες κολύμβησης. Εκτός από την κολύμβηση όμως συμμετέχει ενεργά σε ενημερωτικά συνέδρια αλλά και δράσεις της «Φλόγας», του Συλλόγου Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια, ενθαρρύνοντας παιδιά που πρόκειται να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό και παίζοντας μουσική σε διάφορες εκδηλώσεις αφού, εκτός από αθλήτρια, είναι και πολύ καλή πιανίστρια. Έτσι η Φωτεινή μετέτρεψε το φόβο σε θέληση για ζωή, την ίδια θέληση που θέλει να μεταδώσει και σε όλους γύρω της.
|
