 |
 |
 ΣΟΦΙΑ ΜΑΝΕΑ«Στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότερα από 30.000 παιδιά που έχουν νεανικό διαβήτη. Η ψυχική δύναμη είναι απαραίτητη για να κοιτάξουν με αισιοδοξία το μέλλον τους».
Ήταν μόλις 11 ετών όταν έμαθε ότι πάσχει από νεανικό διαβήτη. Τα πρώτα συμπτώματα που παρουσίασε -πολυουρία, πολυδιψία και ξαφνική απώλεια βάρους- επιβεβαίωσαν την ύπαρξη της πάθησης. Νοσηλεύτηκε για 20 μέρες και, όταν βγήκε από το νοσοκομείο, ο τρόπος ζωής της έπρεπε να αναπροσαρμοστεί και η ίδια να συμβιβαστεί με τη νέα κατάσταση. Παρά το γεγονός ότι το σοκ ήταν μεγάλο, τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένειά της, η συνειδητοποίηση δεν άργησε να έρθει.
Η Σοφία Μανέα, 30 χρόνων σήμερα, πιστεύει πως στάθηκε τυχερή. Δεν χρειάστηκε ποτέ να μεταφερθεί στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση λόγω κακής ρύθμισης, ούτε βίωσε ποτέ καταστάσεις αποκλεισμού από τα σχολικά δρώμενα καθώς και απομόνωση από τον κοινωνικό περίγυρο, όπως συμβαίνει σε πολλά παιδιά που έχουν νεανικό διαβήτη. «Έβλεπα τα άλλα παιδιά που έκαναν ό,τι ήθελαν τη στιγμή που το επιθυμούσαν, ενώ εγώ αν ήθελα να παίξω, για παράδειγμα, θα έπρεπε να το προγραμματίσω». Στην εφηβεία της η Σοφία κατάλαβε ότι έπρεπε να ζήσει με το διαβήτη. Είχε και έχει πάντα στο μυαλό της ότι πρέπει να κάνει αρκετές μετρήσεις και πολλαπλές ενέσεις ινσουλίνης μέσα στην ημέρα, να επιλέγει τη διατροφή της, να γυμνάζεται. Η διαδικασία της ένεσης για κάθε παιδί είναι επώδυνη. «Όταν ήμουν μικρή, φοβόμουν πολύ κάθε φορά που έβλεπα τη βελόνα. Ξεπέρασα το φόβο μου όταν θέλησα να πάω διήμερη εκδρομή με το σχολείο. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στη διαδικασία να κάνω στον εαυτό μου ένεση. Μέχρι τότε τη διαδικασία αυτή αναλάμβανε η μητέρα μου». Η πένα της ινσουλίνης και ο μετρητής σακχάρου είναι τα δύο αντικείμενα που έχει πάντα μαζί της. Πριν φάει ή πριν πιει οτιδήποτε, πριν πέσει για ύπνο αλλά και ύστερα από οποιοδήποτε συναίσθημα, όπως θυμό, άγχος ή πίεση, η Σοφία πρέπει να μετράει τα επίπεδα του σακχάρου της έτσι ώστε, αν χρειαστεί, να κάνει ένεση ινσουλίνης. «Τα παιδιά με διαβήτη μεγαλώνουν και ωριμάζουν γρηγορότερα από τα υπόλοιπα παιδιά διότι νιώθουν υπεύθυνα για κάθε τους πράξη. Από μικρή ηλικία καλούνται να αντιμετωπίσουν την πολυπλοκότητα που απαιτεί αυτή η πάθηση». Πολιτικός μηχανικός σήμερα, η Σοφία ζει μια απολύτως φυσιολογική ζωή. Δυνατή και αισιόδοξη, έχει αναλάβει να βοηθά τα παιδιά που πάσχουν από νεανικό διαβήτη, τόσο μέσα από το παράδειγμα της δικής της ζωής όσο και από τη θέση της ως προέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Αγώνα κατά του Νεανικού Διαβήτη. |
