Εκτύπωση E-mail
ΑΓΓΕΛΙΚΗ  ΒΑΡΒΑΤΣΟΥΛΗΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΡΒΑΤΣΟΥΛΗ
«Πάντα ένιωθα ότι, απλοποιώντας τα προβλήματά μου, μπορώ να τα αντιμετωπίσω. Ο άνθρωπος κρύβει μέσα του μεγάλη δύναμη, αρκεί να το πιστέψει».

Ήταν Μάιος του 1991 όταν η Αγγελική Βαρβατσούλη μπήκε εσπευσμένα στο Νοσοκομείο της Καλαμάτας με σημάδια κόπωσης και χαμηλό αιματοκρίτη. Εκείνες τις μέρες επρόκειτο να δώσει Πανελλαδικές Εξετάσεις. Οι γιατροί δεν της το επέτρεψαν, της υπαγόρευσαν να μείνει στο νοσοκομείο για να υποβληθεί σε εξετάσεις. Με δική της ευθύνη βγήκε από το νοσοκομείο, έγραψε και πέρασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το ίδιο καλοκαίρι ήρθε στην Αθήνα και νοσηλεύτηκε στο Λαϊκό. Οι γιατροί διέγνωσαν οξεία μυελογενή λευχαιμία. Από την πρώτη στιγμή στάθηκε δυνατή. «Όλα αυτά τα χρόνια αντιμετώπιζα την ασθένειά μου σαν γρίπη. Συζητούσα με τους γιατρούς μου για τα πάντα, γνώριζα κάθε λεπτομέρεια και είχα πάρει την κατάσταση στα χέρια μου. Έψαχνα τρόπους για να απασχοληθώ δημιουργικά. Ζωγράφιζα, διάβαζα, έγραφα τις σκέψεις μου, κείμενα, μικρά διηγήματα, παρακολουθούσα τα μαθήματά μου στη Σχολή. Αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο απ' όλα ήταν ότι από τις θεραπείες έχασα τα μαλλιά μου. Όλα αυτά τα χρόνια τα μαλλιά μου έπεσαν 9 φορές. Έπρεπε να φοράω περούκα για να πηγαίνω στο πανεπιστήμιο και βέβαια αυτό περιόριζε κατά πολύ και τις κοινωνικές μου επαφές. Ήταν το μοναδικό που μου θύμιζε το πρόβλημα, γι' αυτό και με ενοχλούσε».
Μέσα σε 15 χρόνια η Αγγελική υποβλήθηκε σε αμέτρητες θεραπείες και σε 2 μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών στον Ευαγγελισμό. Η πρώτη μεταμόσχευση πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1996, έπειτα όμως από 6 συνεχείς υποτροπές υποβλήθηκε και σε δεύτερη το Δεκέμβριο του 2001. Ακολούθησαν και άλλες υποτροπές και νέες θεραπείες. Από τον Ιούλιο του 2006 η Αγγελική είναι πλέον υγιής. Όπως μάλιστα χαριτολογώντας επισημαίνει, «η ασθένεια βαρέθηκε να τα βάζει μαζί μου και εγκατέλειψε».
Σήμερα η Αγγελική ζει μια φυσιολογική ζωή. Εργάζεται σε μια μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία και κάνει αυτό που πάντα ήθελε, να γνωρίζει νέους ανθρώπους και να είναι οικονομικά ανεξάρτητη. Στον ελεύθερο χρόνο της προσπαθεί να βοηθά πάσχοντες από αιματολογικά νοσήματα. Δεν σταματά να ενημερώνει και να εμψυχώνει ασθενείς, ενώ είναι η πρώτη εθελόντρια του Ιδρύματος Αιματολογικής Εταιρείας που ιδρύθηκε το 2003.
«Έδωσα μια μάχη για τη ζωή μου και την κέρδισα. Και σήμερα μπορώ να προσφέρω στους συνανθρώπους μου που δίνουν το δικό τους αγώνα την ελπίδα. Η ασθένεια δεν με σκότωσε. Με έκανε πιο δυνατή».