 |
 |
 ΒΑΓΙΑ ΓΚΟΥΔΙΝΟΥΔΗ «Αρκετοί χαρακτηρίζουν ψυχοφθόρο την επαναλαμβανόμενη επαφή με άρρωστους και ανήμπορους ανθρώπους. Όταν όμως κανείς βλέπει πως η προσφορά του έχει αποτέλεσμα, αισθάνεται ευχαρίστηση». Η Βάγια Γκουδινούδη επέλεξε συνειδητά τον κλάδο της Νοσηλευτικής. Μεγάλωσε με τη γιαγιά της στο Διδυμότειχο, μακριά από τους γονείς, που ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Εκείνη αποτέλεσε το πρότυπο προσφοράς και αυτοθυσίας. Ζητούμενο για εκείνη είναι η επαφή με τον ασθενή και από το 1995 μέχρι και σήμερα εργάζεται στη «Νοσηλεία στο Σπίτι», μια υπηρεσία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού που παρέχει δωρεάν υπηρεσίες σε ασθενείς που έχουν ανάγκη από ιατρονοσηλευτική περίθαλψη. Η υπηρεσία εξυπηρετεί 40 περιοχές της Αθήνας. Η Βάγια Γκουδινούδη καθημερινά επισκέπτεται «κατ' οίκον» περιθάλποντας ασθενείς - νέους ή ηλικιωμένους, με χρόνια νοσήματα, χειρουργημένους ή σε φάση ανάρρωσης. Στη «Νοσηλεία στο Σπίτι» ένιωσε ότι μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο με τον τρόπο που ήθελε, ερχόμενη σε άμεση επαφή με τον άρρωστο και την οικογένειά του. «Εξάλλου οι ασθενείς συνεργάζονται καλύτερα όταν βρίσκονται στο περιβάλλον τους». Εκτός όμως από την υπηρεσία «Νοσηλεία στο Σπίτι», η Βάγια Γκουδινούδη έχει συμμετάσχει σε αποστολές εκτάκτου ανάγκης του ΕΕΣ στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Στις πλημμύρες της Αττικής και μετά στη Ρόδο το 1994. Στο Αίγιο το 1995 με κλιμάκιο του ΕΕΣ για βοήθεια σεισμοπαθών. Σε καταυλισμούς λαθρομεταναστών της Αττικής, της Κρήτης και της Πελοποννήσου το 1997. Στο Πόγραδετς της Αλβανίας για υποστήριξη των προσφύγων του Κοσσυφοπεδίου το 1999 και την ίδια χρονιά στην Τουρκία για παροχή βοήθειας σεισμοπαθών με κλιμάκιο του ΕΕΣ. Λίγους μήνες μετά, στους καταυλισμούς στο Μενίδι και στο Περιστέρι στους σεισμούς της Αττικής. Στη Σρι Λάνκα το 2005 μετά το τσουνάμι με την αποστολή υγειονομικής υποστήριξης του σχεδίου «Αργοναύτης» του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Όπως η ίδια τονίζει, από τις αποστολές αυτές πήρε τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής. Αυτές τις τραγικές στιγμές ήταν που ένιωθε τη μεγαλύτερη ευτυχία. «Ακόμα θυμάμαι τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα από τη θερμή υποδοχή των θυμάτων στο σεισμό της Τουρκίας το 1999. Εκεί είδα πόσο κοντά μπορεί να φέρει ο ανθρώπινος πόνος λαούς παραδοσιακά αντιμαχόμενους».
|
