 |
 |
 ΣΟΦΙΑ ΒΟΓΓΟΛΗ «Πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν πρόβλημα ψυχικής ασθένειας, κι όμως μένουν με τα χέρια σταυρωμένα. Παρ’ όλα αυτά, η κατάλληλη υποστήριξη μπορεί να κάνει θαύματα στην ψυχή των ανθρώπων και αυτό το διαπιστώνω καθημερινά στο χώρο που εργάζομαι». Εδώ και 25 χρόνια η Σοφία Βόγγολη εργάζεται στο Αιγινήτειο νοσοκομείο ως βοηθός νοσηλεύτρια. Το 1993 ξεκίνησε να εργάζεται στον πρώτο ξενώνα που λειτούργησε στην Ελλάδα και αποτελεί μονάδα απο-ασυλοποίησης και επανένταξης ατόμων με ψυχική νόσο, το Μετανοσοκομειακό Ξενώνα του νοσοκομείου. Το έργο των νοσηλευτών στις μονάδες αυτές γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο και εξαιτίας της απόστασης που χωρίζει τις μονάδες από το κεντρικό νοσοκομείο αλλά και γιατί στις μονάδες αυτές οι νοσηλευτές είναι συνήθως μόνοι τους στις βάρδιες. Η Σοφία Βόγγολη εργάζεται στον Ξενώνα φροντίζοντας άτομα ηλικίας 18 έως 50 χρόνων με σοβαρή ψυχική νόσο όπως σχιζοφρένεια ή ψυχώσεις. Οι περισσότεροι είναι νέοι, 25 έως 30 ετών, ενώ πολλοί από αυτούς χρειάζεται να μάθουν από την αρχή να αυτοεξυπηρετούνται, ακόμη και πώς να ντύνονται ή να πλένονται, άλλοι έχουν τη δυνατότητα να εκπαιδευτούν ώστε να διασφαλιστεί η επαγγελματική τους αποκατάσταση αλλά κυρίως χρειάζεται να μάθουν πώς να παίρνουν τα φάρμακά τους, τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας για να είναι υπό έλεγχο η ψυχική νόσος από την οποία πάσχουν. Οι «φιλοξενούμενοι» ασθενείς βρίσκονται σε επαφή με το προσωπικό 24 ώρες το 24ωρο με βάρδιες. «Ζούμε στην κυριολεξία με αυτά τα παιδιά σαν να είμαστε μια οικογένεια. Είμαστε για αυτά πρόσωπα αναφοράς. Γινόμαστε η μητέρα, ο πατέρας, ο αδελφός, η αδελφή τους. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να φροντίζουμε να βάζουμε όρια ώστε να μην δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης ή προσκόλλησης, και αυτό είναι πραγματικά μια πρόκληση. Πάνω από όλα είμαστε επαγγελματίες και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι στόχος μας είναι να μάθουμε σε αυτά τα άτομα να στηρίζονται όσο το δυνατόν περισσότερο στα πόδια τους». Η Σοφία Βόγγολη είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Εξηγεί πως, όταν τελειώνει η βάρδια της, δεν είναι εύκολο να αποστασιοποιηθεί, ιδιαίτερα όταν γυρίζει σπίτι έχοντας αντιμετωπίσει κάποιο δύσκολο περιστατικό, και αυτό συμβαίνει συχνά. «Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι σήμερα τα φάρμακα, οι ξενώνες και η σωστή ενημέρωση της οικογένειας ώστε να παρέχει την κατάλληλη υποστήριξη μπορεί να εξασφαλίσει μια ζωή με αξιοπρέπεια σε αυτά τα άτομα που ήταν παλιότερα έγκλειστα σε ιδρύματα και καταδικασμένα διά βίου». |
