 |
 |
 ΜΑΡΙΑ ΠΛΑΤΑΚΗ«Παρόλο που λάτρεψα την Εντατική, πρέπει να ομολογήσω ότι ο πόνος ήταν πολύ μεγάλος. Ένας πόνος που με ακολουθούσε παντού, που τον κουβαλούσα μαζί μου πίσω στο σπίτι...» Πέρασε μια ολόκληρη ζωή σε νοσοκομειακά τμήματα όπου η λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου ήταν διαρκώς οριακή. Σε «προθαλάμους ζωής», όπως η ίδια χαρακτηρίζει τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, που φιλοξενούν μια ιδιαίτερη ομάδα νοσηλευόμενων, μωρά και παιδιά. Ξεκινάει τη θητεία της ως νοσηλεύτρια το 1975 στο Τμήμα Νεογνών του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία». Εκείνη την εποχή πρόωρα μωρά μόλις 600 γρ. ήταν αδύνατον να επιβιώσουν. Μαζί με μια ομάδα νοσηλευτριών, στο πλευρό της νεογνολόγου Μαριέττας Ξάνθου, φτιάχνουν την πρώτη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών. Για 20 χρόνια μένει στη Μονάδα δίπλα σε μωρά που γεννιούνται σχεδόν ετοιμοθάνατα, με στόχο ζωής να τα παραδώσει ζωντανά και υγιή στη μητέρα τους. Γίνεται προϊσταμένη της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Παιδιατρικής για 5 χρόνια. Μια μονάδα τρομερά δύσκολη τόσο από νοσηλευτικής όσο και από ιατρικής πλευράς, όπου νοσηλεύονται παιδιά με ευρεία γκάμα σοβαρών προβλημάτων. Ο θάνατος είναι παντού παρών σε αυτές τις μονάδες. «Στην Εντατική έζησα τις πιο τραγικές στιγμές της ζωής μου. Δεν τις ξεπέρασα ποτέ. Τι μπορείς να πεις όταν πρέπει να συνοδέψεις τη μάνα για να αντικρίσει το νεκρό παιδί της; Έζησα όμως και τις πιο συγκλονιστικές στιγμές κάθε φορά που έβλεπα ένα παιδί να κερδίζει τη μάχη για τη ζωή». Για πέντε χρόνια συνεχίζει ως υπεύθυνη νυχτερινή προϊσταμένη στο Παίδων «Αγία Σοφία» και το 1996 επιστρέφει εκεί από όπου ξεκίνησε, στη Μονάδα Εντατικής Νεογνών, στη Β' ΜΕΝ, ως προϊσταμένη. Η έλλειψη προσωπικού είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα νοσοκομεία, και ιδιαίτερα οι ΜΕΘ. «Παρόλο που η αναλογία είναι ένας νοσηλευτής ανά πέντε περίπου μωρά, κάποιες φορές μία νοσηλεύτρια μπορεί να χρειαστεί να καθίσει πάνω από ένα μωρό και να παρακολουθεί μόνο αυτό επί μία ή δύο συνεχόμενες ώρες», εξηγεί η κυρία Πλατάκη. Ύστερα από τόσα χρόνια, η Μαρία Πλατάκη δυσκολεύεται να διαχωρίσει τον εαυτό της από την κάτασπρη στολή της. «Το νοσοκομείο και το σπίτι μου είναι το ένα και το αυτό. Θυμάμαι ότι τις νύχτες που χρειαζόταν να θερμομετρώ τα παιδιά στο νοσοκομείο έπρεπε να αφήνω τα δικά μου με πυρετό στον πατέρα τους - μήπως κι αυτός δεν είναι ήρωας; Τα παιδιά μου όμως ήξεραν πως είμαι αφιερωμένη σε έναν ιερό σκοπό». |
