 |
 |
 ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΑΡΧΟΝΤΙΔΟΥ «Ανησυχώ για τα νέα παιδιά, όπως ανησυχώ για την κόρη μου, που είναι σήμερα 23 χρόνων. Όπως ενημερώνω και συμβουλεύω εκείνη το ίδιο κάνω με όλο τον κόσμο γύρω μου. Είμαι ταγμένη σε αυτό το σκοπό». Το 1976 η δεκαοκτάχρονη Ελισάβετ πέρασε στη Σχολή Νοσηλευτριών και Επισκεπτριών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Γράφτηκε απρόθυμα στη Σχολή με την πρόθεση να ξαναδώσει εξετάσεις, αφού επιθυμία της ήταν να περάσει σε μια άλλη σχολή. Στην πορεία ανακάλυψε ότι όχι μόνο θα συνέχιζε τις σπουδές της στη Νοσηλευτική αλλά ότι ένα πρωτόγνωρο πάθος την είχε κυριεύσει: το πάθος της κοινωνικής προσφοράς που της δινόταν η ευκαιρία να διοχετεύσει μέσα από το επάγγελμα της νοσηλεύτριας.
Το 1987 επιλέχθηκε ως νοσηλεύτρια της Επιτροπής Ενδονοσομοκειακών Λοιμώξεων. Στην παγκόσμια κοινότητα και στο χώρο της υγείας μόλις είχε σκάσει μια νέα «βόμβα», το AIDS. Η Ελισάβετ τότε βρήκε ένα νέο σκοπό στη ζωή της. Ασχολήθηκε με την οργάνωση τμημάτων για την περίθαλψη ασθενών με AIDS, την εποχή μάλιστα που η ασθένεια έσπερνε τον πανικό και τον τρόμο. Πέρα όμως από τη νοσηλευτική υποστήριξη ανέλαβε και την κοινωνική στήριξη των ασθενών, οι οποίοι, όπως αναφέρει, αντιμετωπίζονται έως και σήμερα με προκατάληψη, ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς τους, που συχνά ντρέπονται για την ασθένεια των παιδιών τους. Η Ελισάβετ είναι κυριολεκτικά ταγμένη στην υποστήριξη των ασθενών με AIDS, που την έχουν ανάγκη ίσως περισσότερο από κάθε άλλη κατηγορία ασθενών, αλλά και στην ενημέρωση για την πρόληψη της νόσου. Συμμετέχει ως εκπαιδεύτρια σε προγράμματα ενημέρωσης στα σχολεία, το στρατό και τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων σχετικά με το AIDS και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Αυτό που την προβληματίζει είναι ο εφησυχασμός των τελευταίων χρόνων. «Ζούμε σαν να έχουμε ξεχάσει το AIDS, παρόλο που στην πραγματικότητα η ασθένεια σημειώνει έξαρση». Σήμερα είναι προϊσταμένη της Μονάδας Ειδικών Λοιμώξεων με παράλληλα καθήκοντα νοσηλεύτριας νοσοκομειακών λοιμώξεων του Γενικού Περιφερειακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης. Από το 1987 μέχρι και σήμερα ασχολείται και με τον έλεγχο και την καταγραφή των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, με τον περιορισμό στη χρήση των αντιβιοτικών, με την υγιεινή στο χώρο του νοσοκομείου και την εκπαίδευση του προσωπικού. Το δεύτερο πιο σημαντικό κομμάτι στη ζωή της Ελισάβετ είναι οι νέοι νοσηλευτές. «Πιστεύω στα νέα παιδιά, γι' αυτό τα παροτρύνω να βγουν μπροστά. Αυτά είναι το μέλλον της Νοσηλευτικής. Εγώ στέκομαι δίπλα τους, προσφέροντάς τους τη γνώση και την εμπειρία μου». |
