 |
 |
 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΠΕΛΛΟΥ «O σκοπός της ζωής μου είναι η εκπαίδευση, η απασχόληση και η αποκατάσταση των παιδιών με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες. Όλα τα άλλα είναι σε δεύτερη μοίρα». Πριν από 35 χρόνια η Παρασκευή Μπέλλου έφερε στον κόσμο ένα πρόωρο μωρό. Η τύφλωση ήταν μόνο ένα από τα προβλήματα του παιδιού που μπορούσε να διαγνωστεί. Έτσι ο Παντελής στα πρώτα χρόνια της ζωής του βρήκε την υποστήριξη στο Κέντρο Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ). Η υποστήριξη όμως είχε ημερομηνία λήξης και έτσι στα 13 του χρόνια ξεκίνησε ο «Γολγοθάς» της ένταξης του παιδιού. Λόγω των πρόσθετων προβλημάτων, εκτός της τύφλωσης, που άρχισαν να φαίνονται, ο Παντελής πήγαινε από το ένα ιδιωτικό κέντρο στο άλλο χωρίς να μπορεί να ενταχθεί πουθενά. Αντιμέτωπη με το προσωπικό αυτό πρόβλημα, η Παρασκευή Μπέλλου συνειδητοποιεί με πόνο καρδιάς ότι μαζί με το δικό της παιδί υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία παιδιών, τα τυφλά πολυανάπηρα παιδιά, τα οποία δεν έχουν πού να ενταχθούν. Το 1993 ιδρύει την «Αμυμώνη», κάτω από την ομπρέλα της οποίας λειτουργεί ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Προβλήματα Όρασης και Αναπηρίας, που απευθύνεται σε γονείς παιδιών με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες όπως νοητική υστέρηση, αυτισμό, σύνδρομα, νευρολογικές διαταραχές και κινητικά προβλήματα. Για την εξυπηρέτηση και τη σωστή εκπαίδευση και απασχόληση των παιδιών η «Αμυμώνη» δημιουργεί τρία προγράμματα: την «Ίριδα», Κέντρο Διημέρευσης και Απασχόλησης για Άτομα με Προβλήματα Όρασης και Πρόσθετες Αναπηρίες που εδρεύει στην περιοχή του Ελληνικού. Την «Πολίχνη», ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στην υποστηριζόμενη διαβίωση, φιλοσοφία του οποίου είναι τα παιδιά να αναπτύξουν, να βελτιώσουν και να κατακτήσουν, μέσα από κατάλληλα διαμορφωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, καθημερινές δεξιότητες στο πλαίσιο μιας σπιτικής καθημερινότητας. Την «Πρώιμη Παρέμβαση», ένα πρόγραμμα για παιδιά ηλικίας 0-7 ετών με τις προαναφερόμενες ειδικές ανάγκες με στόχο την εκπαίδευση του ίδιου του παιδιού αλλά και τη στήριξη της οικογένειας σε ένα στάδιο της ζωής που είναι έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολο. Στόχος της είναι η ίδρυση νηπιαγωγείου και δημοτικού σχολείου για παιδιά με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες αλλά και η εξασφάλιση μιας όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας ζωής σε διά βίου στέγες. «Δεν θα πάψω ποτέ να ελπίζω και να οραματίζομαι ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες». |
