 |
 |
 ΕΥΑ ΝΤΕΛΙΔΑΚΗ«Μια μέρα ντύθηκα κάπως αστεία και με πολύ τρακ πήρα μια κιθάρα και ξεκίνησα. Στην πορεία ανακάλυψα ότι ήμουν ένας τυχερός άνθρωπος. Έβλεπα τη χαρά στα πρόσωπα των άρρωστων παιδιών και αισθανόμουν ότι απάλυνα τον πόνο τους». Ο Κωστάκης, η Άννα, ο Γιαννάκης, παιδιά με καρκίνο, χρόνιες ή σπάνιες ασθένειες, περίμεναν πώς και πώς. Σε λίγο θα ερχόταν ο παραμυθάς, ο κλόουν και ο ζωγράφος. Για λίγες ώρες θα συμμετείχαν σε έναν κόσμο χαράς, παιχνιδιού και χρωμάτων. Θα ξεχνούσαν ό,τι έχει να κάνει με την αρρώστια και τον πόνο τους. Η κατάσταση του Κωστάκη ήταν η πιο σοβαρή. Ο ίδιος ωστόσο ήταν πολύ χαρούμενος. Κάθε φορά που η ομάδα ΟΝΑΡ έφτανε στο νοσοκομείο, η ψυχή του μικρού Κώστα άνοιγε. Μια μέρα είπε στον αφηγητή παραμυθιών Δημήτρη Αβούρη: «Αν δεν είμαι μια μέρα εδώ, θέλω να χαρίσω στο ΟΝΑΡ όλα τα πράγματα του δωματίου μου». Και έτσι έγινε... Ο Κωστάκης «έφυγε» με ένα χαμόγελο. Μέχρι τελευταία στιγμή κρατούσε τις μπάλες που του είχε χαρίσει ο παραμυθάς του ΟΝΑΡ, της μοναδικής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που 10 χρόνια τώρα παλεύει για την ψυχική αλλά και σωματική στήριξη των άρρωστων παιδιών με αρωγό την Τέχνη. Όνειρο της δημοσιογράφου Εύας Ντελιδάκη, που μαζί με τον παραμυθά Δημήτρη Αβούρη αποτελούν την ψυχή της οργάνωσης, είναι να θεσμοθετηθεί και στη χώρα μας η θεραπεία μέσω Τέχνης και να λειτουργήσει σε όλα τα νοσοκομεία και στα σχολεία για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το ΟΝΑΡ έχει ήδη επισκεφτεί 26 πόλεις σε όλη την Ελλάδα, 72 φορείς ατόμων με ειδικές ανάγκες και 7 πανεπιστημιακά νοσοκομεία. Η Εύα από μικρή αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Τα μάζευε γύρω της και τους έλεγε ιστορίες. Μεγάλωσε μέσα στον Ευαγγελισμό, αφού η μητέρα της ήταν μοδίστρα στην Ιματιοθήκη του Νοσοκομείου και δεν είχε πού να την αφήσει. Ποτέ δεν θεώρησε ότι η υγεία είναι κάτι δεδομένο. Μητέρα τριών παιδιών, ακούραστη και με το χαμόγελο πάντα στα χείλη, τρέχει και αγωνίζεται για τη σωστή ενημέρωση και την πρόληψη σε θέματα υγείας. Ραδιόφωνο, περιοδικά, εφημερίδες, συνέδρια, ημερίδες, 4 βιβλία για την υγεία, 5 ντοκιμαντέρ, διάκριση για το ντοκιμαντέρ «Μεταμοσχεύσεις - Δωρεά οργάνων», διάκριση για την αντικαπνιστική της δράση. Στη διάρκεια των ρεπορτάζ της γνωρίζει ανθρώπους πονεμένους και διατηρεί μαζί τους μακροχρόνια φιλία. Μια γυναίκα που δεν ζητάει τίποτα άλλο παρά να είναι χρήσιμη χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Η φράση «θέλω το καλό, άρα μπορώ το καλό» είναι καταγεγραμμένη στο κύτταρό της! |
