 |
 |
 ΘΩΜΑΣ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΣ«Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να ανασύρεις ζωή από τα συντρίμμια. Είναι η ανταμοιβή των κόπων σου». Ο Θωμάς Τσακανίκας ανήκει στο Πυροσβεστικό Σώμα από το 1987 και είναι μέλος της ΕΜΑΚ από το 1995. Υπηρετεί στην 1η Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών που εδρεύει στην Ελευσίνα και έχει στο ενεργητικό του εκατοντάδες διασώσεις ανά την Ελλάδα και τον κόσμο. Μιλάει με υπερηφάνεια για όσα έχουν πετύχει, εκείνος αλλά και όλοι οι συνάδελφοί του, προσφέροντας τη βοήθειά τους σε μεγάλα γεγονότα που έχουν συγκλονίσει ολόκληρο τον κόσμο. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ το φόβο στο βλέμμα εκείνου του μικρού παιδιού αλλά και τη χαρά της οικογένειάς του όταν το βγάλαμε σώο από τα συντρίμμια του σπιτιού του». Ο Θωμάς αφηγείται μια ιστορία που ο ίδιος ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσες άλλες. Τον Αύγουστο του 1999 είχε πάρει μέρος στην αποστολή της 1ης ΕΜΑΚ για τη διάσωση επιζώντων από το μεγάλο σεισμό της Τουρκίας. Τούρκοι πολίτες σταμάτησαν τα μέλη της αποστολής καθ' οδόν από μια πόλη σε μια άλλη γιατί άκουγαν τη φωνή ενός παιδιού κάτω από τα συντρίμμια μιας πολυκατοικίας στο Degirmendere (Ντεγκιρμέντερε). Ύστερα από αρκετές αγωνιώδεις ώρες ερευνών εντόπισαν και ανέσυραν ζωντανό το παιδί, το οποίο είχε μείνει εγκλωβισμένο στα συντρίμμια πολλές μέρες. Ο Θωμάς όμως δεν βιώνει αυτό το συναίσθημα της ικανοποίησης σε όλες τις αποστολές. Πολλές φορές έχει χρειαστεί να περισυλλέξει νεκρούς. Το έκανε στο ναυάγιο του «Σάμινα», στο τσουνάμι της Ινδονησίας, στο αεροπορικό δυστύχημα του «Helios» στο Γραμματικό, στους σεισμούς του Αιγίου, της Αθήνας και της Τουρκίας. «Αυτό είναι το πιο δύσκολο σημείο της δουλειάς μου, όμως είναι εξίσου σημαντικό διότι ξέρω ότι κάθε οικογένεια προτιμά να βρεθεί ο άνθρωπός της έστω και νεκρός παρά να μείνει για πάντα αγνοούμενος». Η οικογένεια του Θωμά, ύστερα από 22 χρόνια, γνωρίζει πως θα φύγει αρκετές φορές το χρόνο σε κάποια δύσκολη αποστολή. Τα περισσότερα περιστατικά στα οποία έχει πάρει μέρος ως μέλος της 1ης ΕΜΑΚ έχουν συμβεί εκτός ωραρίου, ενώ τις περισσότερες φορές ξεκινάει για μια αποστολή χωρίς να ξέρει πότε θα γυρίσει. Είναι αυτή η αδρεναλίνη της δουλειάς του όμως που τον έχει κερδίσει. «Αυτή η δουλειά σού γίνεται βίωμα, γίνεται πάθος. Ζητάς πάντα να είσαι στην πρώτη γραμμή και όσο μπορείς να προσφέρεις». |
