 |
 |
 ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΟΛΑ«Όταν είσαι στον αέρα με ασθενείς που κινδυνεύουν και περιμένουν από σένα τις Πρώτες Βοήθειες, δεν επιτρέπεται να κουβαλάς τους φόβους σου. Τους αφήνεις στην άκρη». «Το επείγον είναι για μένα τρόπος ζωής». Σε αυτή τη σύντομη φράση η γιατρός Άννα Μαριόλα, αναισθησιολόγος και υπεύθυνη του Τμήματος Αεροδιακομιδών του ΕΚΑΒ, περικλείει τι σημαίνει για την ίδια η δουλειά της. Από το καλοκαίρι του 1994 διασχίζει καθημερινά την Ελλάδα αερο-μεταφέροντας ασθενείς. Το πρωί πετάει με το ελικόπτερο του ΕΚΑΒ, το βράδυ με το Super Puma. «Παλιότερα είχα υψοφοβία. Την ξεπέρασα όταν αποφάσισα ότι αυτό το κομμάτι της επείγουσας προ-νοσοκομειακής ιατρικής είναι ουσιαστικό για την επιβίωση των βαριά πασχόντων». Σε όλα αυτά τα χρόνια που πετάει με το ελικόπτερο έχει σώσει πολλές ζωές. Δεν θυμάται πόσες. Νιώθει ανακούφιση μόνο όταν στο τέλος έχουν πάει όλα καλά. «Θυμάμαι μια διάσωση στον Ταΰγετο. Ήταν Ιανουάριος, δύο ορειβάτες είχαν πέσει σε χαράδρα βάθους 500 μέτρων, και η πρόσβαση στο σημείο μπορούσε να γίνει μόνο από αέρα. Το ελικόπτερο δεν μπορούσε να προσγειωθεί λόγω του χιονιού, αναγκαστήκαμε και πηδήσαμε. Καταφέραμε σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, με τα γόνατα να βουλιάζουν στο χιόνι, να τους προσφέρουμε τις Πρώτες Βοήθειες και να τους μεταφέρουμε στο νοσοκομείο. Η ευχαριστήρια επιστολή των δύο ορειβατών ήταν για μένα η μεγαλύτερη ανταμοιβή». Η Άννα Μαριόλα, ως μέλος της Oμάδας Ιατρικής Kαταστροφών, έχει πάρει μέρος σε πολύ δύσκολες αποστολές. Στο σεισμό του Αιγίου το 1995, στο σεισμό της Τουρκίας και της Αθήνας το 1999, στο ναυάγιο του πλοίου «Σάμινα», στον επαναπατρισμό των Ελλήνων μετά το τσουνάμι στην Ινδονησία το 2004. Γνωρίζει πως ο κίνδυνος είναι μέρος της δουλειάς της. Στο μυαλό και στην καρδιά της υπάρχουν πάντα οι συνάδελφοί της που χάθηκαν υπηρετώντας το καθήκον. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει κινδυνέψει και η δική της ζωή με το ελικόπτερο. Σε μια αεροδιακομιδή ο κινητήρας σταμάτησε στα 1.000 πόδια και το ελικόπτερο έπεσε σε βαριά προσγείωση. Τελικά βγήκαν όλοι σώοι, αλλά η ίδια για ένα μεγάλο διάστημα δεν μπορούσε να κοιμηθεί στο κρεβάτι της. «Για ενάμιση χρόνο κοιμόμουν στο πάτωμα γιατί όταν ήμουν στο κρεβάτι ένιωθα ότι έπεφτα». Ακόμη και ύστερα από αυτό το περιστατικό όμως η Άννα συνεχίζει να αερο-μεταφέρει ασθενείς προσφέροντας τις πολύτιμες και σωτήριες πολλές φορές Πρώτες Βοήθειες όπου της ζητηθεί. |
